Ten huize van… Rosa Waelkens

tekst: Marnix Pruvoost

 

Woensdagavond 18 uur, dat was het uur van de afspraak. Oef, zei ze, bij het openen van de deur, ‘k peinsde dat we het niet gingen halen. Ken je dat … gaan thuiswachten bij de kleinkinderen, op zich geen probleem. Maar op de terugweg hoor je dan via de verkeersinfo … ongeval op de E17 ter hoogte van Deinze … ja en een mens jaagt hem dan op hé. Maar alléz, kom binnen, zet ulder en wat mag ik aanbieden ?

Rosa, jij mag je toch een rasechte Biestenaar noemen ?

Mag je wel zeggen, geboren en getogen. Al gans mijn leven woon ik op de Meirlaen. Voor de jonge  – nieuwe bewoners, het gehucht dat paalt aan de industriezone. Dé plaats waar men straten sluit en overbouwt… alles ten gunste voor de werkgelegenheid. Ja, een hekelpunt voor al wie hier woont, maar ja … ge moet er leren mee leven is het antwoord bij vele instanties. Maar goed, het zij zo.

De lagere school doorlopen ?

Wij trokken van hieruit met zijn allen naar de ploatse naar de meisjesschool. Dat was idem voor het middelbaar. Nog een anekdote in dat verband: toen mijn moeder me ging inschrijven, vroeg de toenmalige directrice “En wat wil je worden mijn meiske ?”  Toen ik zei dat bureelwerk me aansprak, vloog ik zonder pardon in de richting van de moderne.  Latijn, wat ik liever had gedaan, daarvoor kwam ik blijkbaar niet meer in aanmerking. Om toch maar even die tijdsgeest weer te geven. Vergeet toch ook niet dat de meeste meisjes na het derde middelbaar ophielden met studeren en dan gingen werken.

Jij hebt kunnen of mogen verder studeren ?

Jazeker, ik heb het reeds aangehaald, toentertijd was het de normaalste zaak dat en vooral ook bij meisjes dat ze op hun 14de gingen werken, sommigen dienden thuis te blijven om mee te helpen in het kroostrijk gezin. Veel keuze was er niet … vandaar dat ik mijn ouders dankbaar ben dat ik verder heb mogen studeren.  Neenee, ze vonden het belangrijk dat we een goeie opleiding kregen. Na mijn opleiding (regentes in Tielt) kon ik onmiddellijk aan de slag in het O.-L.-Vrouw-Hemelvaartinstituut als lerares Nederlands, Engels en godsdienst. Maar ook vakken als aardrijkskunde heb ik gedoceerd. Zo ging dat in mijn aanvangsjaren, je gaf soms vakken waarvoor je niet echt een opleiding genoten had.

Je hebt deel uitgemaakt van de kerkraad van onze parochie.

Ik ben daar eigenlijk nogal vreemd ingetuimeld.  Boer Vos (Roger Devos) kwam te overlijden. Toenmalig Deken Vanhecke stond erop dat de raad aangevuld  werd met een vrouw en ja, ik mag zeggen dat ik de eerste lekenvrouw was die binnen dat parochiale bestuur mijn intrede deed. Anderzijds moet ik ook bekennen dat ik ten tijde van pastoor Vandewynckele heel wat liturgische diensten heb mee verzorgd. Nu heb ik enkele maanden geleden en dit na 24 jaar mijn ontslag ingediend.

Waaruit bestaat de taak van de kerkfabriek eigenlijk ?

Wel, héél kort samengevat, dienen we toezicht te houden op de kerk buiten het liturgische om. En om het wat meer gedetailleerd te zeggen, we staan in voor het gebouw, zowel binnen als buiten, al het kerkmeubilair, de aankleding van die kerk, bloemen, tapijten, kazuifels, hosties, kaarsen tot zelfs de miswijn. Het zal u misschien ontgoochelen maar waardevolle kerkschatten zul je in de Sint-Jozefskerk niet vinden.  Daarnaast kruipt er ook tijd in het opmaken van dossiers. Dit kan zijn voor het bekomen van toelagen tot het aanvragen van diverse prijsoffertes alvorens werken aan te vatten. Er zijn kerkraden die kunnen genieten van inkomsten uit onroerend goed die ze op hun beurt bekomen hebben uit eventuele schenkingen, bij ons op de Biest is ’t een mager beestje, we hebben die luxe helemaal niet. Het opmaken van de jaarrekening, het budget voor het volgende werkjaar, het meerjarenplan, de notulen van elke vergadering: al die papieren moeten worden doorgestuurd naar het centraal kerkbestuur, het bisdom, de provincie, de gemeenteraad, die dan allen op hun beurt een op- of aanmerking maken die dan eventueel dient aangepast te worden. Als ik terugblik mag ik toch stellen dat we toch enkele moeilijke, stevige dossiers hebben opgemaakt. De dakrenovatie, het rooien van de populieren met de grondwerken voor de afwatering. Ja … dit ging toch over een pak centen.

De Sint-Michielsbeweging heeft zijn intrede gedaan op De Biest ?

Ja, dat klopt, en ‘k voel perfect aan wat eigenlijk het tweede gedeelte van je vraag zal zijn. Er zijn, of er waren indertijd pro’s en contra’s. Elk zijn mening hierover, maar ik persoonlijk vind dit geen slechte zaak. Het aantal praktiserende kerkgangers ging  zienderogen achteruit. Het onderhoud van de kerk in stand houden werd moeilijk. Vandaar dat men dan op parochiaal vlak naar een oplossing heeft gezocht. Ook toch even aanhalen dat de kerk op vandaag ook meer en meer dienst doet als een polyvalente zaal. De schoolopvang, repetitielokaal voor het koor Ic Singhe, vormselvoorbereidingen, bezinningen, schoolfeesten,… Waarschijnlijk vergeet ik nog activiteiten.

Als afsluiter, wat zou je veranderen op de Biest ?

Vind ik moeilijk, we moeten mee met de tijd hé, maar ik heb het al aangehaald, ‘k heb het moeilijk dat de landelijke Meirlaen van toen, helemaal ingekapseld zit tussen bedrijven. En het zal in de toekomst er niet op verbeteren. Maar kom, we heffen nog ééns de glazen en laten we tikken op een goede gezondheid van ons en op die van jullie lezers… Santé !

One Reply to “Ten huize van… Rosa Waelkens”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *